Σ' αυτές τις πόλεις που θα φτάνεις (αφιερωμένο)

Όσο κι αν αντιστέκομαι...


  ... η ζωή μου θ' αλλάζει

Ζεστά νερά σαπούνι πράσινο

και το ματάκι μες στο δάκρυ

κι ένα μικρό παιδάκι δίχρονο

να σε κοιτάζει σε μιαν άκρη.

Σ' αυτές τις πόλεις που θα χάνεσαι

σ' αυτές τις πόλεις που θα φτάνεις

μην ξεχαστείς για την καρδούλα σου

λίγο νερό για να ζεστάνεις.

Σ' αυτές τις πόλεις που θα φτάνεις (αφιερωμένο)

Δίχως καβάτζα καμιά

Γεμίζουν οι σελίδες και τούτου του ημερολογίου.
Όπως τα περισσότερα στη ζωή, τελειώνει...
χωρίς να έχει ολοκληρωθεί.
Και πάλι θα πάρουμε καινούργιο τετράδιο. Θα γυρίσουμε στη νέα σελίδα.
Θα αλλάξουμε στέκια.
Μα θα γυρίζουμε πάντα στα ίδια.
Στο δερβίσικο στροβιλισμό μας.
Ακόμα και αν σταθούμε ακίνητοι εντελώς, στροβιλιζόμαστε,γύρω από τον άξονα μας, γύρω από τον ήλιο, γύρω από την αλήθεια και το ψέμα.
Και όσο και να ξεμακραίνουμε τόσο γυρίζουμε σε κείνα.
Σε κείνα που νομίζουμε πως ξεπεράσαμε για πάντα.
Και κείνα που μας άφησαν μας κρατούν την πιο σταθερή συντροφία.

Venceremos!

Δίχως καβάτζα καμιά

Σε τεντωμένο σκοινί

Άραγε πρέπει η Ιστορία σου να ειπωθεί;

Κι αν ναι, γιατί;

Κι αν όχι, ποιος το ορίζει;

Κι αν ειπωθεί, 

θα ακουστεί όπως τη βίωσες εσύ;

Ή ο καθένας θα κρατήσει ό,τι κάτι απ' τη δική του του θυμίσει;

Κι αν κρατηθεί,

τί θα της λείψει πιο πολύ;

Στόμα να θέλει να την πει, ή αγκαλιά να την ξενοκοιμίσει;

Σε τεντωμένο σκοινί