Ο Θάνος Μικρούτσικος στις "Αντιθέσεις"

Αυτή τη συζήτηση πρέπει να την ακούσεις.
Το πως μπορούν ψύχραιμα και λογικά να τεθούν επι τάπητος όλα τα θέματα που μας βασανίζουν σήμερα.
Και το τι μπορεί να γίνει από εδώ και πέρα.
Βρες τον χρόνο. Κατέβασέ την και γράψτην σε cd και άκουσε την στο δρόμο για τη δουλειά (δεξί "κλίκ" & save target/link as). Δες την σιγά-σιγά σε επεισόδια. Μίλησε για αυτά που λέει με τους φίλους σου.Αξίζει...

Ο Θάνος Μικρούτσικος στις "Αντιθέσεις" from Αντίφωνο on Vimeo.
Ο δημοσιογράφος κ. Γεώργιος Σαχίνης συζήτησε με τον συνθέτη Θάνο Μικρούτσικο πρίν από λίγες βδομάδες
στο κανάλι Kρήτη ΤV. Μίλησαν από την κρίση της κοινωνίας και της πολιτικής μέχρι την κρίση στη μουσική και τον πολιτισμό. Για τον «φίλο» του 30 χρόνια Γιώργο Παπανδρέου, διαφωνώντας κάθετα με τις οικονομικές του και πολιτικές του επιλογές, φτάνοντας να κάνει λόγο για εμμονές όπως την πλήρη απαγόρευση του καπνίσματος και ένα πρότυπο ζωής που δεν αγγίζει την ψυχοσύνθεση του Έλληνα. Αποκάλυψε άγνωστες συζητήσεις με Χατζηδάκη και Ρίτσο που κατά την γνώμη του δεκαετίες μετά , επιβεβαιώνονται για την επικράτηση των μετρίων , ενώ για πρώτη φορά μίλησε για την βαθύτερη έννοια του ποιητή Νίκου Καββαδία , πέρα από το χιλιοειπωμένο για τον ποιητή της θάλασσας και των ναυτικών .

Ο Θάνος Μικρούτσικος στις "Αντιθέσεις"

Δεν είσαι ο Γιώργος που αγαπούσα μια φορά

Θυμάμαι ακόμα το παλιό φορτηγάκι του παππού. (όσοι με ξέρουν καλύτερα, εμένα και τους Καημούς μου θα το θυμούνται).
Και θυμάμαι ακόμα το κασσετοφωνάκι του. Και τις τρεις τέσσερις κασσέτες που παίζαν καλοκαίρι και χειμώνα οι ίδιες και οι ίδιες. Ο Στράτος, ο Στέλιος, το "μικρό ένοχο μυστικό μας" ο Χάρρυ Κλιν που μου έβαζε ο παππούς να ακούω για να γελάμε που βωμολοχούσε, και φυσικά ο Νταλάρας του Κουγιουμτζή στους Τρελούς κι Αγγέλους του. Εκεί πρωτογνώρισα τον Νταλάρα και φυσικά τον λάτρεψα. Την κασσέτα αυτή την έχω ακόμα και τη θεωρώ την πιο πολύτιμη από όλα μου τα μουσικά αποκτήματα...

Θυμάμαι ακόμα τη νύχτα που πήγα με τον πατέρα μου στο Αττικόν.
Στη γενιά του Νταλάρα ο πατέρας μου, στην γενιά που δάκρυσε για την Κύπρο, που μάτωσε στο Πολυτεχνείο, που φώναξε για την Ελλάδα. Θυμάμαι τα παιδιά με τα κολλητά μαύρα ρούχα και τα μακρυά μαλλιά που είχαν έρθει για τον Βασίλη. Θυμάμαι τους αναπτήρες να μοιάζουν με αστέρια τα παιδικά μου μάτια. Θυμάμαι τον αμανέ στο τραγούδι του Άσιμου λες και τον ακούω τώρα...

Από τότε είδα τον Γιώργο πολλές φορές. Τελευταία ήταν στο θέατρο Πέτρας που πήγα, σε πείσμα της παρέας που δεν μπορούσε, μόνος μου και κατέληξα να χορεύω με αγνώστους και να πίνουμε κρασί που κάποιος είχε φέρει από Γερμανία στον εξώστη. Θυμάμαι τη "Φαντασία" να την "ψάλλει" ολόκληρο το θέατρο και να ανατριχιάζει.

Από τότε άλλαξαν πολλά. Ίσως να άλλαξαν κι όλα. Άλλαξα κι εγώ, αλλά σίγουρα άλλαξε κι ο Γιώργος. Όχι η φωνή του, όχι η καλλιτεχνική του αρτιότητα αλλά η παρουσία του. Η θέση του σε όσα συμβαίνουν και η θέση του στην καρδιά μου.
Ακολούθησε άλλο δρόμο. Θολό. Παράξενο. Ελιτίστικο. Του συστήματος. Έγινε κυβερνητικός σύζυγος. Έγινε υπερασπιστής των λαθρομεταναστών. Έπαψε να μιλάει για πατρίδα. Έπαψε να τραγουδάει για Ελλάδα. Έγινε πολύ πιο light. Έγινε μέχρι και κοσμικός (για τα μέτρα του πάντα). Και τις προάλλες μου έδωσε και το τελειωτικό χτύπημα. Συμμετείχε στη συναυλία-παρωδία στον πολύπαθο Άγιο Παντελεήμονα!
Α, ρε Γιώργο, πόσο με έχεις πληγώσει; Πόσο έχεις προδώσει εμάς και κυρίως την ιστορία σου; Και γιατί, για ποιο λόγο; Μήπως παραστράτισες; Μήπως για σένα ο δρόμος είναι δρόμος, τι πάει να πει είναι στραβός;
Γιώργο σύνελθε. Πάρε το στρατί και γύρνα! Και μη ξεχνάς...τα στερνά νικάν τα πρώτα!

Γιώργο θυμήσου:

Δεν είσαι ο Γιώργος που αγαπούσα μια φορά

Παραμυθάκια με λύκους και κακούς Έλληνες

Ο Θεόδωρος Πίτσος, Καθηγητής Φυσικής Ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, εξηγεί πως μετά από έρευνες αποδείχτηκε πως ποτέ οι Αρχαίοι Σπαρτιάτες δεν πέταγαν τα παιδιά τους στον Καιάδα σε αντίθεση με το ελληνικό κράτος που για δεκαετίας μέσω της εκπαίδευσης και σε συνεργασία με το ορθόδοξο ιερατείο συνεχίζουν και υποστηρίζουν το αντίθετο





Μπορεί να το είδατε και αλλού -στην ιστοχώρα εννοώ για από τα "Μεγάλα" κανάλια αμφιβάλλω /απορώ και στην ΝΕΤ πως τους "ξέφυγε"- αλλά χρειάζεται να το πούμε και να το ακούσουμε όσο περισσότερο γίνεται μήπως και καθαρίσει το μυαλό μας από τα παραμύθια και τα ψέματα που μας έχουν ποτίσει για τον ελληνισμό

Παραμυθάκια με λύκους και κακούς Έλληνες

Στερεότυπα

Στερεότυπα

Καταπληκτικές φωτογραφίες από την Ελλάδα του 1903 με 1920

Ο Φιλέλληνας Ελβετός Fred Boissonnas είναι ο πρώτος ξένος φωτογράφος που περιηγήθηκε τόσο πολύ στον ελληνικό χώρο, από το 1903 και για περίπου τρεις δεκαετίες αργότερα. Ταξίδεψε από την Πελοπόννησο ως την Κρήτη και τον Όλυμπο και από την Ιθάκη ως το Άγιο Όρος. Περιηγήθηκε, φωτογράφισε, έγραψε. Το έργο του, πρωτοποριακό αλλά και καθοριστικό για την εξέλιξη της ελληνικής φωτογραφίας κατά τον 20ό αιώνα. Μέσα από τις φωτογραφίες και τα λευκώματά του παρουσιάζει ένα πανόραμα της Ελλάδας του.
μεσοπολέμου, συμβάλλοντας στη διαμόρφωση της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης για την Ελλάδα την ίδια περίοδο.
Το έργο του Φρεντ Μπουασονά, αν και γνωστό στην Ευρώπη των αρχών του 20ου αιώνα, αξίζει σήμερα μια δεύτερη ανάγνωση. Η πρόοδος σε τεχνικά θέματα, η ανακάλυψη του χρώματος, η ευχρηστία των μηχανών και οι ανέσεις του ταξιδιού, μπορεί σήμερα να καθιστούν το έργο του απαρχαιωμένο, αλλά η ιστορική ματιά αποκαλύπτει τον μοντερνισμό του σε σύγκριση με άλλους φωτογράφους που περιπλανήθηκαν στην Ελλάδα. Ο καλλιτέχνης, πέρα από το καταγραφικό ενδιαφέρον του για όλα όσα εξαφανίζονται, μας δίνει μια εικόνα της Ελλάδας που εκτείνεται πέρα από την εθνογραφική μαρτυρία. Η μεγάλη πίστη και ο θαυμασμός του για τη χώρα αυτή μεταδίδονται μέσα από το έργο του με μια τρυφερότητα και μια αγάπη που η δύναμη τους ακόμη και σήμερα, μετά από τόσα χρόνια, δίνει ψυχή σ' αυτά τα κομμάτια χαρτιού, τα οποία θα μπορούσαν να είχαν παραμείνει απλές φωτογραφίες.

Παρθενώνας, 1908

Πρόβατα κάτω από την Ακρόπολη, 1903

Κηφισιά, 1920


Ανδρίτσαινα, αγορά, 1903


Ανδρίτσαινα, εσωτερικό σπιτιού, 1903


Κρήτη, Ομαλός, 1911

Κρήτη, προαύλιο σπιτιού, 1919

Μετέωρα, το μαγκάνι, 1908

Μετέωρα, ανάβαση του FRED BOISSONNAS με το καλάθι, 1908

Οικογένεια στο Ζεμενό Κορινθίας, 1903

Ακράτα, αυλές 1903

Άθως, η μονή μεγίστης Λαύρας, 1929

Άθως, μονή Βατοπαιδίου, 1929

Γαστούρι Κέρκυρας, στην πηγή της αυτοκράτειρας Ελισάβετ, 1903

Όλυμπος, το «ΠΑΝΘΕΟΝ», 1914

Βοσκοί στην κορυφή του Παρνασσού, 1903

Αμοργός, γυναίκες, 1911

Μύλος στην Μαρώνεια, 1911

Κλεισούρα Καστοριάς, εσωτερικό αρχοντικού, 1911

Μακεδονία, φρουρός σε φυλάκιο, 1913

Δελβινάκι Ιωαννίνων, πρόκριτοι, 1913

Καβαλάρι Ζαγορίου, παλικάρι, 1913

Μετσοβο,1913

Ιωάννινα, η λίμνη με το κάστρο, 1913

Το γεφύρι της Άρτας, 1913

Καστρί Πρεβέζης, Ιερέας στην κατεστραμμένη από τον πόλεμο εκκλησιά, 1913

Υ.γ. 1 μερικές φορές τα chain mail αξίζουν...
Υ.γ. 2 δες περισσότερα εδώ

Καταπληκτικές φωτογραφίες από την Ελλάδα του 1903 με 1920

Θυμίζεις κάτι από Ελλάδα

Θυμίζεις κάτι από Ελλάδα

Καλά λένε πως...

Ο καιρός είναι καλός αυτές τις μέρες κι εγώ σκέφτηκα ότι θα μου άρεσε φέτος να κάνω περισσότερες βόλτες στο πάρκο. Να έρθω σε επαφή με το περιβάλλον μου. Σε μια από αυτές γνώρισα και θέλησα να πιάσω φιλενάδα τη δεσποινίδα της φωτογραφίας.


Και όπως βλέπεις επειδή από την αρχή φάνηκε πολύ δύστροπη σκέφτηκα να την αφήσω να "με εκμεταλλευτεί" μήπως και την καλοπιάσω.
Πήγα και της αγόρασα κάτι να τη γλυκάνω.
Της το δωσα. Το έφαγε άπληστα...

και χωρίς καν να μου ρίξει ένα βλέμμα για ευχαριστώ ...
γύρισε την πλάτη και έφυγε!

Και έμεινα μόνος στο παγκάκι αναλογιζόμενος...:
"Καλά λένε πως... η γάτα (κι ο Τούρκος) φίλος δεν πιάνεται!"

Καλά λένε πως...